Spannend was het wel, de NK Afstanden van afgelopen weekend. Mijn voorbereidingen liepen tot vlak voor het toernooi heel goed; we hadden een super laatste trainingskamp in Erfurt gedraaid en ik reed goede trainingswedstrijden. Mijn 3000 meters liepen lekker en ook mijn snelheid in de 1000 en 1500 meters was goed. Op de 1000 meter was ik zelfs al sneller dan dat ik ooit was. Maar die goede voorbereiding werd een paar dagen voor het NK verstoord door een flinke buikgriep.
De dinsdag voordat het NK begon, heb ik de hele dag in bed gelegen. Alle ingredienten voor een goede buikgriep waren aanwezig; misselijkheid, overgeven, koorts, zweten en zelfs flauwvallen. Natuurlijk was ik meteen bang voor het NK. Ik was bang dat ik door deze griep weer de eerste helft van het seizoen zou moeten missen. Ik baalde gigantisch. Maar wat kun je er nog aan doen. Goed uitrusten en proberen snel weer fit te worden was de enige manier.
Gelukkig knapte ik snel weer op. Ik stond op woensdag en donderdag alweer heel even op het ijs, al ging het toen nog voor geen meter. Pas vrijdag ging het wat beter en zaterdag kreeg ik het goede gevoel echt weer een beetje te pakken. Behoorlijk onzeker stond ik aan de start van de 3000 meter. Omdat ik me zo vlak voor het toernooi niet meer had kunnen testen, was het even een gokje wat er nog was overgebleven van mijn goede vorm die ik voor het griepje had.
Ik begon daarom wat voorzichtig aan mijn 3000 meter. Ik zat goed in de race en kon de rondjes heel goed doorrijden. Het verbaasde me dat ik aan het einde van de race naar Ireen toe kon rijden en er zelfs voorbij kon gaan. Ik had nooit gedacht dat ik nog tweede zou kunnen worden. Ik was ontzettend opgelucht, heel erg blij met mijn World Cup ticket. En natuurlijk kreeg ik daarmee ook veel vertrouwen voor de 1500 meter een dag later.
Maar die 1500 meter liep nog niet heel soepel. Ik miste nog wat snelheid in het begin van de race, ik was veel te traag. Het was zoeken naar mijn juiste slag en heel hard werken om op snelheid te komen. Na mijn opening en eerste ronde was het nog spannend of ik het wel zou gaan halen. Gelukkig waren mijn tweede en laatste ronde goed genoeg en werd ik nog derde. Ik was heel blij met deze resultaten, er was gelukkig nog genoeg over van mijn goede vorm. En het was mooi dat we het met het hele team goed hebben gedaan, we hebben met zijn allen veel World Cup tickets binnen gehaald.
En nu gaan we dus met een grote ploeg naar Chelyabinsk en Astana. Dat is weer even wat anders dan bijvoorbeeld het inmiddels vertrouwde Salt Lake City en Calgary, waar ik vier jaar geleden mijn eerste Word Cups reed. Ik ben heel benieuwd naar hoe het in Rusland en Kazachstan zal zijn. Nieuwe ijsbanen in een voor mij nog vreemde wereld. Maar ik heb er heel veel zin in, lekker weer 1500 en 3000 meters rijden!!
