Voordat ik verslag doe van mijn Olympische 3000 meter, wil ik eerst iedereen bedanken voor alle gelukwensen en felicitaties, super leuk! Ik heb enorm veel berichtjes gekregen, te veel om alles persoonlijk te beantwoorden. Het is gaaf om te merken dat jullie mijn race allemaal enthousiast gevolgd hebben, bedankt voor jullie support!!
Maar nu over mijn race, want het was echt een hele gave ervaring! Ik was gisteren voor de race behoorlijk zenuwachtig, maar toen ik met mijn schaatsen in de hand het middenterrein op liep, verdween de spanning. Ik voelde me heel lekker en had heel veel zin om te rijden. Ik voelde echt een Olympische sfeer in het stadion. Al het publiek, de pers, alle rijders, iedereen heeft vier jaar uitgekeken naar dit toernooi, heel gaaf om op deze wedstrijd te mogen starten. Maar ondanks dat het zo’n speciale wedstrijd was, ging het nog steeds om zo hard mogelijk schaatsen. En ik wist precies wat ik moest doen om dat voor elkaar te krijgen; hard openen, een goede eerste ronde, elke slag raken, van bocht naar bocht rijden en tot het einde toe volhouden. Omdat het in de trainingen heel erg goed ging en omdat ik me fysiek heel sterk voelde, had ik er alle vertrouwen in dat ik dat voor elkaar zou kunnen krijgen.
De race verliep ook heel goed. Ik was redelijk goed gestart, ik had een goede opening en een sterke eerste ronde. Ik hing goed in de bochten, ik raakte elke slag en het voelde alsof alles vanzelf ging, heel lekker! De eerste rondes gingen heel goed en de rondetijden waren snel. Ik zat goed in de race en had alles onder controle. Maar na de vierde ronde begon ik het moeilijk te krijgen, ik verzuurde enorm, kreeg overal pijn, mijn lichaam blokkeerde en ik had moeite met afzetten en ritme houden. Ik merkte dat ik vertraagde en deed er alles aan om te blijven schaatsen. Ik heb tot het einde van de race alles gegeven wat ik in me had en ik kwam helemaal leeg de finish over. In de laatste twee rondes heb ik veel tijd verloren, dat was super balen. Maar het begin van de race was heel erg goed en ik heb het maximale uit mezelf gehaald. Het is jammer dat ik elfde ben geworden, ik had graag in de top 10 geeindigd, maar ik heb alles gegeven, en meer zat er nu gewoon niet in.
Gisteren heb ik een rustdag gehad, om even bij te kunnen komen van de race. Ik ben even de stad in geweest en heb wat gegeten met mijn allergrootste fans! Het was lekker om even een dagje niet te trainen en even weg te zijn uit het dorp. Maar vandaag zijn we weer hard aan het werk gegaan, om ons voor te bereiden op de team pursuit. Vanmorgen stond er weer een ijstraining op het programma en vanmiddag stap ik nog even op de fiets. Of ik ook echt zal deelnemen in de ploegenachtervolging, is nog niet bekend. Er zitten vijf meiden in de selectie – Jorien, Renate, Ireen, Elma en ik – en als we het goed doen, worden er meerdere races gereden. Onze bondscoach zal later bekend maken wie er zullen rijden. Zodra ik iets hoor, laat ik het weten!
Groetjes!
Diane
